Acupunctuur en kruiden geneeswijze praktijk Zhong Long
Praktijk voor Chinese Geneeswijze Zhong Long

Pamela van der Vleuten
Pamela van der Vleuten

Over mijn zoektocht naar levensstijl, gezondheid, zelfvoorzienend leven en wonen, natuur/maatschappij en vrijheid.
Blog: van tijd tot schrijf ik stukjes over deze onderwerpen.
Bezinning: we organiseren ervaringsweken om mensen hiermee kennis te laten maken.

Een week van Bezinning

Onze wereld kent de laatste jaren grote veranderingen en dat veroorzaakt veel emoties bij mensen. Als we goed naar de wereld kijken dan zien we dat we al over het hoogtepunt heen waren. Als we goed naar onszelf kijken zien we dat we dat die wereld in ons zit. Het wiel van Yin en Yang draait door en het is tijd voor verandering. Gaan we de verandering in de wereld en onszelf overlaten aan politici en grootaandeelhouders? Of gaan we dat naar onze eigen visie doen?
De chaotische energie van verandering is erg krachtig en daar kun je gebruik van maken voor de verandering in jezelf. Er zijn een aantal dingen die daarbij belangrijk zijn: * Weet wat je levensweg is. Wat waren je dromen? Heb je die kunnen realiseren? Wat zijn je huidige dromen?
* Overwin de belemmeringen die je jezelf oplegt. Het verhaal dat we onszelf vertellen is vaak een beperking. Denk aan ingesleten gewoontes en meningen, maar ook aan de karaktertypologie die we ons gedurende ons leven ontwikkelen.
* Voeten in de aarde, handen (en hoofd) in de hemel. We laten ons gek maken door een gestoorde maatschappij: overbevolkt, overgevoelig, overspannen, overgeorganiseerd, "spiritualiteit" zonder gevoel voor aardse realiteit. We kunnen geen verbinding met de aarde maken. Als we dat wel hebben kunnen we onze levensweg zien en volgen, en effectief werken aan ons innerlijk.

Natuurlijk is het bovenstaande een continue veranderend iets. Het is ook pas klaar als je het opgeeft of sterft.

Met die achtergrond organiseren we bezinnings en transformatie weken in Zuid Zweden. De nadruk daarvan ligt bij het "voeten (en handen) in de Aarde gevoel". De Zweedse natuur is nog echt natuur en dat voel je vaak al als je het land binnenkomt.

Hoe gaat dat in zo'n week?

* Veel doen, niet teveel praten
* Met je handen werken, mediteren, acupunctuur, behandeling met kruiden (kosten voor kruiden niet inbegrepen), ademhalingsoefeningen, nieuwe vaardigeheden leren, wandelen, zeilen. Bij voldoende belngstelling organiseren we specifieke thema's.
* Kleine groepjes van maximaal 4 personen
* Overnachten in tenten (eigen slaapzak meenemen)
* Eenvoudige maaltijden inbegrepen, gezamenlijk koken en opruimen
* Primitieve accomodatie (we hebben nog geen douche, WC is buiten)
* Kosten bedragen € 599 per persoon, reis van/naar Zweden is voor eigen rekening. Indien gewenst kunnen we tegen kostprijs lokaal vervoer organiseren vanaf Västervik, Nässjö of Vimmerby.
* Data 2022: vrijdag 22 juli t/m 30 juli
vrijdag 19 augustus t/m 27 augustus
vrijdag 23 september t/m 1 october


De groententuin


Het huis en kampeerplek

Blog

Een hoognodige update

(26 december 2021)

Wat gaat de tijd snel. Meer dan twee maanden geleden dat ik wat van me liet horen hier. Van de week rekende ik even terug en besefte me dat ik pas 5 maanden hier ben. Dat voelt al veeeel langer.
Inmiddels is het Kerstmis en het leek me een goed idee om deze update eindelijk eens af te ronden. Laat ik eenrst vertellen wat me de afgelopen tijd bezig heeft gehouden (niet perse helemaal in chronologische volgorde):

Inmiddels is de geul voor de waterleiding dicht. Het heeft alles bij elkaar 6 weken gekost. Maar dan heb je ook wat. Inmiddels heeft het een paar keer goed gevroren (volgens het weer bericht -15) en de pomp en het water blijven het gewoon doen! Jippie!! Mijn tuin ziet er nu wel uit als een landingsbaan voor een vliegtuig maar dat groeit wel weer dicht. Ik wil het toch nog om laten ploegen.


Een landingsbaan in de tuin


Gegraven tot aan de put maar nog niet op diepte en: Een rots op 20 cm diepte. Nu nog 80 cm dieper


Voor de mensen die de filmpjes van het harde werk op whatsap niet hebben gezien hier nog een keertje. Zal het ook even uitleggen: eerst boor je een gat met een pneumatische boormachine. In dat gat steek je dan een hydraulische pers die de rots zijdelings kapot drukt. Vervolgens moet je alle stenen eruit zien te peuteren met hamers, beitels en breekijzers. Het advies was om de waterleiding op meter diepte te leggen.

Aart en Mirjam kwamen een weekje op bezoek om mijn kampeerplek uit te proberen. Ze hebben een speciale tent met een houtkachel er in. Op de foto kun je de schoorsteen ervan zien. Zoals gewoonlijk hadden we veel lol, verdwaalden we gewoontegetrouw op onze wandeling en gingen we een dagje zeilen.


Aart aan het roer en: Klaarmaken? of was het opruimen?


De tent

Inmiddels heeft het ook flink gesneeuwd. Er ligt zo'n 25 cm en mijn huis is veranderd in een wintersprookjespaleis. Niet alleen mijn huis natuurlijk: ook het bos is schitterend. Zeker als het onbewolkt is en er en volle maan is.


Een wintersprookjespaleis


Mijn eerste zweedse sneeuw!!


Midden in de nacht met volle maan


Onderweg naar Oskarshamn


Best wel even spannend met deze berg sneeuw

Voordat er sneeuw lag moest ik ook hout voor de open haard hebben. De buurman heeft een flink stuk bos en kapt zelf. Ik mocht zijn zaag- en kliefmachine gebruiken. Vooral het slepen met stukken boomstam is behoorlijk zwaar. Inmiddels heb ik ruim 2 kuub gezaagd, maar ik zie al dat ik daar de winter niet mee ga halen. Het is even wachten tot de sneeuw weer weg is voor de volgende zaagronde.


De zaagmachine van de buurman; aangedreven door een oude trekker


De stapel hout van een dagje werken. Dit is voor 3 weken schat ik. Volgens mij ben ik wel een grootverbruiker.

Eigenlijk is het best druk: ik ben bezig met allerlei projecten en projectjes: schappen in de voorraadkast, de wc, het uitwerken van de plannen om de veranda dicht te maken en plannen voor de grote kas aan de zijkant van heet huis. De veranda en kas wil ik gebruiken als extra isolatieschil. Maar hoe zit het met warmteverlies? Wil ik een bad of een douche? Hoe kan ik dat allemaal efficient en zelfvoorzienend verwarmen? Ook ben ik na aan het denken over waterkracht. Het verval is niet zo groot, maar in de winter komt er een flinke sloot water doorheen. Ik zou er zo'n 600 W uit moeten kunnen halen. Dat gaat dag en nacht door en het levert meer dan 2 keer zoveel op als ik op het moment verbruik. Het makkelijkst, meest traditioneel, maar minst efficient is een waterrad, maar een andere optie is een propeller- of kaplan turbine. Inmiddels ben ik ook aan het timmeren geslagen. De onderkant van de veranda is dicht maar nog niet geisoleert. Ook het droogtoilet heb ik in gebruik genomen. Dat ruikt stukken minder dan de andere WC die ik af ga breken als het wat warmer wordt.


De hele onderkant van de veranda is nu dicht op de uitsparing voor een deur na. Met hout werken is altijd zo leuk! De wasmachine kan ik gebruiken als het niet al te erg vriest. Dan sluit ik water via de tuinslang aan en leg de afvoer in de tuin... Misschien nog niet helemaal ekolisk verantwoord, maar dat komt nog


Op de voorgrond het toilet. Dat staat nu nog op een rare plaats omdat ik nog geen afvoerpijpen in de vloer heb. Door het scheiden van urine en ontlasting heb je vrijwel geen geuroverlast. Urine kun je gebruikn in de tuin. Ontlasting gaat op de composthoop. Simpel, eenvoudig en efficient

Daarnaast ben ik bezig met werk: er kwamen verschillende mensen op mijn pad die medische hulp nodig hadden en ik heb besloten om me daar op te richten. Door het zware werk voor de waterleiding bedacht ik me dat het misschien niet zo slim is om op een werf te gaan werken. Daarvoor moest ik ook werk gaan maken van mijn Zweedse website wat natuurlijk een goede methode is om beter Zweeds te leren.

Inmiddels heb ik al wat vriendschappen hier opgedaan. Met Agneta, mijn 'sister in crime' kun je werkelijk van alles doen: muziek maken, paddenstoelen zoeken, urenlang kletsen, paardrijden (en de stal uitmesten), zeilen, en niet in het minst belangrijk: avontuur beleven. Na een bezoekje aan haar reed ik terug naar huis. Het was al 12 uur geweest. Nu moest ik die week bij iemand zijn die in een klein zijweggetje woonde en ik besloot dat vast even te verkennen. Het huis dat ik zocht kon ik niet vinden dus ik besloot om te draaien. Gelukkig was er een splitsing in het smalle weggetje waar ik om kon draaien. Maar.. ik schatte de bocht verkeerd in en reed met de achterkant van de auto de sloot in. Een voorwiel van de auto hing in de lucht waardoor het andere wiel ook geen aandrijving meer had. Na wat proberen besloot ik dat ik het alleen niet voor elkaar kreeg. Alles was compleet uitgestorven. Iets verder was een huis maar de bewoners schrokken erg dat ik midden in de nacht aanbelde en wilden me niet helpen. Omdat ik de nacht niet in een koude auto wilde doorbrengen stuurde ik Agneta een berichtje die me kwam redden. Na een bezoek van de politie en wat middernachtelijke kletspraat met Agneta kwam ik uiteindelijk veilig thuis. De les was natuurlijk dat dit soort fouten hier meteen afgestraft worden.


Gered door SuperAgneta!
Lol na de reddingsoperatie

Aero is inmiddels weer uit het water, en ik ben al een beetje aan het voorbereiden op de winterklussen voor het volgende seizoen. Daarnaast zijn er allerlei organisatorische dingen waar ik mee aan slag moest: zweedse bankrekening openen, persoonsnummer aanvragen, auto op Zweeds kenteken zetten. Dat gaat allemaal een beetje traag, maar geleidelijk


Kermit en Aero kunnen weer even bijkletsen

De afgelopen weken deed ik mee aan een "språkcafeet". Dat is een soort korte taalcursus georganiseerd door het lokale Rode Kruis. Heel goed voor me want het is heel makkelijk om hier Engels te blijven spreken. Er blijken ook veel Duitsers en een aantal Nederlanders hier in de buurt te wonen.

Yule (Kerstmis/ Jul zeggen de Zweden) is het moment van het jaar dat de zon het laagst staat en de energie in mens op zijn diepste punt is. Als we het vuur niet hadden uitgevonden dan zouden we waarschijnlijk een winterslaap houden. Het is ook de tijd dat we het kwetsbaarst zijn voor natuurlijke omstandigheden en waarom veel mensen het als familiefeest vieren. Met meer mensen ben je altijd sterker!
Yule is ook het moment waarop we het diepst in onszelf gekeerd zijn en daarom een goed moment voor reflectie en "goede voornemens". Dat is waarom ik me juist op dit moment graag afzonder. Nu is het bovenstaande vooral een beschrijving van wat ik allemaal doe, maar wat gebeurt er aan de binnenkant? Wat brengt deze stap in mijn leven me?
Al bloggend heb ik de mooie en alom aanwezige natuur al uitgebreid beschreven. Dat is iets wat je ziet, maar ook voelt, ervaart. Het is niet alleen het landschap, maar ook de zon die op het moment nauwelijks boven de bomen uitkomt, het gevoel om smorgens vroeg op je blote voeten door de sneeuw te lopen. Het zorgt voor een gevoel van verbondenheid met de natuur, en heeft impact op je ziel. Hierheen komen was een afsluiting van een levensfase en dat gaat altijd gepaard met transformatie, verwerking en begrip. Van tijd tot tijd komen er allerlei dingen voorbij: verdriet, boosheid, begrip. Ik ben er blij mee en er van overtuigd dat de omgeving hier daar een handje bij helpt: De natuur als "pleister" voor de ziel.
Ik neem ook meer tijd om te mediteren en ademhalingsoefeningen te doen maar mijn ADD mind blijft weerbarstig weigeren om dingen te doen die MOETEN. Dat is misschien wel een leeftijdsdingetje. Natuurlijk ook grappig in het licht van mijn vorige blog: ik weet wat ik er aan zou moeten doen, maar zit wat dat betreft in een vicieuze cirkel. Niets menselijks is mij vreemd :D.

Uit levenslange ervaring weet ik dat dingen nooit zo gaan als je verwacht, maar het lastigste vind ik dat ik automatisch terugval in de oplossingen die ik ken. Eigenlijk wilde ik onafhankelijker zijn van voorzieningen. Voor een deel komt dat omdat ik niet gewoon ben aan alternatieve oplosingen maar ook omdat ik vast zit in de manier van denken. Daar kan ik me wel van losmaken, maar dat kost meer tijd en moeite als ik me voorgesteld had.

Al met al: genoeg leven in de brouwerij en ik heb het hier prima naar mijn zin!

FF wat anders

(15 october 2021)

Het is weer de hoogste tijd voor een blog. Dit keer geen huizen en wat-is-zweden-toch-geweldig-blog, maar een blog over gezondheid. Daar wil ik al langer over schrijven maar een verhaal waar ik tevreden mee was wilde maar niet komen... tot ik me een paar dagen geleden realiseerde dat ik het beste een praktisch onderwerp kon gebruiken om mijn verhaal te vertellen. Namelijk ogen en ZIEN.

Wie mij een beetje kent weet dat ik uit principe weiger om een bril te dragen. Niet dat ik er nou perse een nodig heb, maar omdat ik denk dat het in de meeste gevallen gewoon onnodig is. Of anders gezegd dat er andere en betere methodes zijn om goed te kunnen blijven zien.
Nou wil ik niet beweren dat ik altijd even goed zie. Ook ik merk het vorderen van de wijsheid ;). Al weer zo'n 10 jaar geleden was ik aan de eind van een wintermiddag op weg naar Baarn om iets op te halen. Voor ik in Baarn was, was het donker. In die tijd gebruikte ik nog een echt onvervalst ouderwets 100000 stratenboek. Nu is Baarn een plaats met veel kleine onduidelijke weggetjes en bij het minimale licht was het toch wel erg lastig de kaart te lezen. Met een beetje puzzelwerk lukte het mijn bestemming te vinden. Maar ik besefte me daarmee wel dat mijn ogen schijnbaar achteruit konden gaan. Gelukkig trok dat met wat kruiden weer grotendeels bij.
Maar... ik ging er ook over nadenken: Achteruitgang van gezichtsvermogen door ouderdom komt in de meeste gevallen doordat de lens minder soepel wordt en dat de spieren die de lens instellen minder goed werken. Maar iedereen weet dat oefenen kunst baart. En als je het grootste deel van je tijd in een kantoor of huiskamer zit hoef je je ogen niet scherp te stellen om in de verte te zijn. Je oefent ze dus maar in een klein gebied. Door buiten te zijn en in de verte te kijken (bv op zoek naar een vaarwegmarkering) is dat een heel ander verhaal. Zeker als je 10 seconden later scherp moet stellen op iets wat vlak voor je neus gebeurd. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk om er met voeding je ogen soepel en vochtig houd. Dat kun je doen met Yin voedende kruiden of voedingsmiddelen. Goji bessen (Chinese naam is gou qi zi) werkt daar perfect voor (Zie ook het intermezzo gou qi zi; zin en onzin verderop). Als er sprake is van hitte, droge ogen, druk op de ogen of zelfs migraine kun je er ook chinese chrysanten aan toevoegen (ju hua). De thee daarvan werkt overigens ook perfect voor allerhande oogontstekingen. Naast kruiden kun je met aandacht op beter scherp stellen en met massage van het gebied rond de ogen ook veel doen. Op die manier lukt het me al 10 jaar om brilvrij te blijven. Niet dat ik er continue mee bezig hoef te zijn; als ik merk dat ik slechter zie weet ik dat ik weer even actie moet ondernemen.

Nou is het natuurlijk heel zinvol om te weten hoe je brillen kunt vermijden, maar de reden waarom ik het verhaal vertel is om mensen bewust te maken van de impact van de keuzes in hun leven. Kort door de bocht gezegd: een leven waarin je je lichaam niet uitdaagt en continue blijft oefenen leidt tot degeneratie. Degeneratie kun je tegengaan met hulpmiddelen maar het is geen echte oplossing. Als klachten ontstaan is dat een seintje van het lichaam dat er iets misgaat. Als je er meteen naar lustert en er op de juiste manier op reageert dan verdwijnen de klachten en herstelt en verbetert de functie. Dat is niet alleen mijn verhaal. Wim Hof (The Iceman) vertelt het op een andere manier, en kan het effect aantonen.
Een volgende keer zal ik vertellen over hoe het komt dat mensen niet naar hun lichaam luisteren.

Gou qi zi; zin en onzin. Dit intermezzo over goji bessen schrijf ik omdat er veel onduidelijkheid lijkt te bestaan over het nut en de risico's van goji bessen. Dat geldt niet alleen daarvoor maar voor veel voeding en voedings supplementen. Om dat goed uit te kunnen leggen maak ik even een zijsprong: de eerste regel die we studenten leren als we het over tcm diagnostiek hebben is dat we niet naar klachten aymptomen kijken maar naar de oorzaak daarvan. Zo kan de klacht hoofdpijn wel 10 verschillense oorzaken hebben. Die ook duidelijk te onderscheiden zijn als je even wat verder naar de specifieke kenmerken van die hoofdpijn vraagt. En natuurlijk moet je al die verschillende soorten hoofdpijn ook op een andere manier behandelen.
Voor voeding geldt iets dergelijks: omdat ieders achtergrond situatie anders is, is een voedingsstof goed voor de een en slecht voor de ander. Om die reden kun je niet zeggen dat een stof slecht of ongezond is. Het hangt altijd van de situatie en de dosering af. Goji bessen werden een aantal jaar geleden als wondermiddel gepropageerd. Ze kunnen in bepaalde situaties ook heel effectief zijn. Maar zoals in al dat soort situaties gebeurd wordt het middel ook gebruikt door mensen voor wie het niet past en verschijnen de eerste waarschuwingen. Later gevolgd door ernstigere waarachuwingen of (voor andere substanties) zelfs verboden. In de berichtgevingen verschijnen dan tegenstrijdige boodschappen en zonder gedegen kennis doet iedereen dan maar wat. Nou is het in een blog als dit onbegonnen werk om dat in zijn algemeenheid uit te leggen, maar voor het geval van goji/ gou qi zi kan ik een eenvoudige uitleg geven:
Zoals gezegd is gou qi zi een yin tonicum. Dat is goed als je een tekort hebt aan Yin. Als je echter al een teveel hebt aan Yin dan moet je er met een grote boog omheen lopen. Een andere situatie is als je een tekort aan Yang hebt. In dat geval kun je problemen krijgen met het verteren van de goji bessen. Dat leidt niet direct tot problemen, maar je gaat wel de verkeerde kant op. Hoe kun je die situaties herkennen? Aan je tong!! Ga voor de spiegel staan en zorg voor daglicht in je gezicht. Steek je tong ontspannen uit:
Is de tong klein, klein en bleek, bleek, of rood zonder beslag? Pak gerust een flinke lading goji bessen.
Is de tong bleek en gezwollen. Misschien ben je misselijk na het eten? Dan kun je beter goji bessen met andere kruiden innemen.
Zit er beslag op je tong? Neem geen goji bessen!!

Toch snel wat foto's en vertelseltjes in vogelvlucht:


De vrachtwagen toch ingeladen na een nachtelijk avontuur!


Rian (and me). Al deze foto's door haar gemaakt!!


John: en de vrachtwagen is weer leeg!


Huis


De beek


Kermit op de aanhanger van Aero; met dank aan Haiko!


Tussenplaten gehaald, op maat gemaakt, randjes er aan gefreesd, geschilderd en gemonteerd.


De plaatselijke krant: voorpagina nieuws! Mensen herkennen me op straat. Het zorgt voor leuke lieve contacten. Mensen zijn nieuwsgierig naar mijn motivatie


De waterleiding moet op winterdiepte, maar het graafmaschien heeft toch wat moeite met ondergrondse rotsen. Iemand geinteresseerd in een cursus goudgraven??

Zeiltocht Oland Zeiltocht Oland
Zeiltocht Oland
Te lang geleden dat ik gezeild had. Daarom tussen de depressies door een zeiltocht gepland om Oland. De meesten Zweden zijn al bezig om hun boot uit het water te halen. Een flink stuk van de tocht moeten motoren door dichte mist. Hier in de buurt van een haventje aan de Oostkust van Oland. Mistig mooie plaatjes geven een bijzondere sfeer!!

Het huis

(13 september 2021)

Een korte blog tussendoor, dat wil zeggen: eigenlijk is het meer een vlog met een klein verhaaltje. Eerst maar even over het huis: vandaag heb ik dus de sleutels van het huis gekregen. Ik had mijn hele aanwezige hebben en houwen al in de auto geladen zodat ik na het tekenen meteen door kon. Hierbij de rondleiding



De filmpjes heb ik nog niet bewerkt. Moet ik nog even uitvinden; het is allemaal maar haastige spoed. Ook nog een foto van de kachel. Die moest ik natuurlijk gisteravond meteen uitproberen. Ziet er een beetje donker uit want ik had geen lampen meegenomen.

Lekker warm!!

Nog even kort wat vertellen over de afgelopen weken: had ik al verteld dat ik met de clubwedstrijden mee was gaan doen? Met een vaste ligplaats blijkt het lastig om de boot in beweging te houden. Een wekelijkse zeilwedstrijd is dan een goede reden om de landvasten los te gooien. Ze starten in de haveningang dus ik houd me daabij een beetje afzijdig. Met Aero heb ik nou eenmaal een beetje ruimte nodig en het komt wel eens voor dat ze niet overstag wil. Maar binnen en paar honderd meter heb ik ze toch weer ingehaald. Lne honours halen (als eerste over de finish) is voor Aero geen enkel probleem. Maar inmiddels heb ik een SWS rating toegewezen gekregen. En met snelle boten is het lastig om die rating te realiseren. Zeker als solo zeiler. Op rating (handicap) ben ik dus drie keer op de laatste plaats ge-eindigd. Afgelopen zondag was de laatste wedstrijd, afgesloten met een gezamenlijke maaltijd en prijsuireiking.
In die drie wedsrijden viel me het volgende op: iedereen komt een praatje maken, doet zijn best om Engels te spreken, wil je graag helpen. Ze zijn ook blij dat er weer een enthiousiaste zeiler bij de wel wat vergrijzende club komt. Ook op de FB Zweden fora is iedereen heel behulpzaam. Vandaag ook de verkopers die ne een straat verder wonen. Ze vertellen van alles over het huis, denken mee, bieden aan om te helpen en nodigen me uit voor bezoek. Al die dingen deden me realiseren hoe uinodigend dat is. En hoe welkom ik me hier voel. Iets dat ik in Nederland niet op die manier ken. Waarschijnlijk is dat in de grote steden wel anders. Maar het geeft een goed gevoel!

De eerste stappen

(3 augustus 2020 t/m 5 september 2021)

Net voor het posten van mijn vorige blog bracht ik Haiko naar het station in Karlskrona. Vandaar is het een lange dag treinen door Zweden, Denemarken en Duitsland om weer thuis te komen, maar Haiko koos er voor om een tussenstop in Malmö te maken. De week daarna ben ik hard aan de slag gegaan. Mijn oorspronkelijke bedoeling was om veel te ankeren en een keer in de week naar een haven te gaan om de accu's te laden, de was en boodschappen te doen, te tanken. Maar al snel bleek dat niet zo handig. Met een labtop aan gaat het wel heel hard met de accu's en als je ergens heen wil met de auto moet je toch ergens je boot kwijt. In de omgeving van Västervik was dat helemaal lastig. De ankerplekken lagen verder van de stad en op plaatsen waar veel huizen aan het water stonden. Vandaar dat ik verkaste naar het 50 kilometer zuidelijker gelegen Oskarshamn. Ook een stad die wat kleiner en minder mondain is dan Västervik en me daarom beter past. Het heeft hele leuke ankerplekjes, maar ik besloot vorige week toch maar een vaste plek in de haven aan te vragen voor 2 maanden. Als je veel met de auto weg bent en je moet per nacht afrekenen werd dat toch wel een beetje prijzig. Verder is alles lekker dicht bij de hand. Ik lig niet in het centrum van Oskarshamn, maar in Ernemarhamn met de zee vanaf het achterdek.

Ernemar; Uitzicht op zee

Ernemar; Nog n mooi plaatje uit de omgeving

Daar ligt ook de jachtwerf waar ik een tijdje geleden gesolliciteerd heb. Die zochten een båtmekaniker. Wat ik bijzonder vond was dat de werf gerund wordt door twee zussen van mijn leeftijd: een pilote en een architecte. Ze zijn deze week nog dicht door vakantie maar wie weet hebben ze en plekje voor me. Even afwachten dus.

In de tussentijd ben ik nog intensief met huizen bezig geweest. Er was een leuk oud huisje in Kollinge maar daar werd agressief op geboden en ik betwijfelde of het dat waard was. Het lag ook wat verder van de kust: 60 km wat hier in Zweden zo gemiddeld een uur rijden is en dat is dan ook weer een koudere klimaatzone. Vervolgens ben ik nog naar andere huisjes wezen kijken maar de wet van behoud van ellende viel telkens in het nadeel uit (voor mij dan). Er was een huisje wat midden in een bos stond, er geweldig leuk uitzag, maar toen ik voor de voordeur stond ontdekte ik dat ik minstens een half hoofd te lang was voor de deur :(. Na nog een paar huisjes met flink wat achterstallig onderhoud besloot ik nog eens langs te rijden bij een huisje waar ik al met Haiko geweest was. Het staat in Kristdala wat bij kommun Oskarshamn hoort. Zo'n kilometer of dertig van de kust. Pas gerenoveerd, redelijke ligging tov de zon. Het stond al een tijdje te koop en er had nog niemand op geboden. De startprijs was inmiddels al 10 % gezakt. Nou worden in Zweden huizen in principe per opbod verkocht en soms gaat de werkelijke prijs meer dan een factor twee over de startprijs heen. Ik besloot een bod te doen onder de voorwaarde dat er geen biedproces zou komen.

Inmiddels was Mirjam voor een weekje op bezoek. Ze had nog een week vakantie. Ontzettend leuk!! Het was mooi weer dus we besloten om twee dagen te gaan zeilen. Ik wilde haar laten zien hoe ontzettend mooi de kust hier is. Op de eerste zeildag beleefden we nog een avontuur. Degenen die me een beetje kennen weten wel dat dat er bij mij bijhoort. Het gaat NOOIT helemaal zoals gepland, er gaat altijd wel iets mis en de lol is dan om het zo goed mogelijk op te lossen. In Zweden hebben ze een aparte manier van ankeren. Ze gooien vanaf de achterkant van de boot een anker in het water, varen dan naar de kant, stappen af en maken dan vanaf de voorkant van de boot een lijn vast aan de kant. Op die manier gaan er veel meer boten in een klein baaitje. Nou was de ruimte om te manoeuvreren een beetje beperkt en had ik een beetje wind van opzij. Ik zag de ankerlijn niet meer naar achter lopen en vroeg Mir af ze zag waar die heen liep. Helaas.. voor ze iets gezien had, had de schroef van de buitenboodmotor de lijn al gezien en te pakken. Nou is ankeren aan een (net nieuwe kunststof) schroef niet zo handig dus ik dacht 5 seconden na en sprong in het water om de ankerlijn eruit te halen. Dat ging gelukkig vrij makkelijk. Omdat ik inmiddels toch nat was besloot ik maar aan boord te klimmen, een paar touwen aan elkaar te knopen en met de lijn naar de kant te zwemmen. Dat lukte na wat strubbelingen met gladde rotsen prima. Uiteindelijk hadden we een mooi ligplekje en met droge kleren had ik het zo weer warm. Voor we aan het welverdiende borrelen konden checkte ik mijn mail en las het berichtje van de makelaar dat de verkopers ingestemd hadden met mijn bod! Jippie!! Ik heb een Zweeds huis!!

Ik heb een Zweeds huis!!

Natuurlijk moesten we ook ONS (voor en nachtje dan) eiland verkennen en er svonds een kampvuur maken.

Mirjam en Stevie op de top

Aero voor anker

Uitzicht van ons eiland!

Een paar dagen later waren we in de gelegenheid om het huis samen te bezoeken. De foto's van het huis op de Zweedse huizensite had ik niet gedownload dus ik kan jullie op het moment niet meer laten zien dan de foto's van Mir. Ondanks dat ik me op de boot helemaal prima voel wilde ik op de langere termijn toch een huis. Boten en zeilen is heel leuk maar eigenlijk ben ik toch een landrot. Ook de winter op het water doorbrengen is best wel afzien. Vandaar dat ik maar een beetje vaart achter het huizen zoeken heb gezet. Op deze manier heb ook de tijd om voor de winter nog een en ander te organiseren. Het huis zelf is 45 m2 en is zoals rijwel alle huizen op het platteland van hout en falurood en wit geschildrd. Het heeft geen douche en wc, en is ook niet aangesloten op de riolering. Wel een eigen waterbron. Electrische verwarming en een mooie open haard. Er is een woonkamer, keuken, slaapkamer en een kleine veranda aan een rare kant van het thuis. Ik denk er over om van de veranda een WC en badkamer te maken. En ik wil graag een serre op de zuidkant waarin ik een vloeikas wil gaan maken om het afvalwater te zuiveren. Daar kun je dan ook groente en kruiden in kweken. Daar wil ik op termijn ook mijn aquaponics tanks huisvesten waarmee je groente en vis kweekt in een kringloop systeem.

Huis

Tuin en weiland

Het huis staat om net iets meer dan 3000 m2 grond. Aan de zuidkant is een nog onontgonnen open stuk waar ik fruit, groente en mogelijk ook chinese kruiden wil gaan kweken. Dat natuurlijk allemaal op termijn. Op het terrein liggen ook de restanten van een oude watermolen. Het zijn 4 muren langs een beekje waar in ieder geval op het moment weinig water doorheen stroomt. Het is nogal dicht gegroeid, maar ik heb al wat leuke plannetjes bedacht. Het huisje ligt aan het eind van een nogal bochtige gravelweg. Ergens eind week 37 of begin van de week daarop krijg ik de sleutels. Inmiddels zijn ook de hulptroepen georganiseerd: Haiko komt in de 3e week van september met Kermit en de aanhanger van Aero. En Rian en John komen in diezelfde week de spullen uit de container brengen.

Inmiddels is Mirjam weer naar huis en waait en regent het hier behoorlijk. Dus: luiken dicht, kachel aan en wat lezen en schrijven.

Terugtellend zie ik dat ik inmidels al weer 7 weken weg ben alhoewel het veeel langer lijkt. Het vakantiegevoel is er al wel een tijdje uit. "Vroeger" had ik na zo'n week of drie zeilen het gevoel dat ik naar huis moest. Dan was het alles klaarmaken en non-stop naar huis. Ik was dus benieuwd hoe dat nu zou zijn met het besef dat er geen thuis meer was. Niets van dat alles dus! Ik voel me helemaal happy...

Het leven hier is zoveel meer ontspannen als in Nederland. Voor een deel komt dat natuurlijk omdat ik op het moment niet veel werk, maar alles straalt hier rust uit. Mijn idee is dat dat door het land komt. Doordat er zoveel natuur is, staan mensen ook dichter bij de natuur. Dat voel je in alles en het doet me goed.

Vertrekken

(juni 2020 t/m 2 augustus 2021)

Elke reis van 1000 mijl begint met de 1e stap! Na jaren dromen, een flinke tijd plannen maken is het vandaag dan zover. Het huis is verkocht, helemaal leeg, alles afgesloten en ik heb de sleutels door de brievenbus naar binnen gegooid. De auto zit vol met de nodige bootspullen en nog wat dingen die ik mogelijk in Zweden nodig ga hebben. Het plan is dat Haiko; mijn steun en toeverlaat; na het eerste stuk meegezeild te hebben terug gaat om de auto en Stevie op te halen. We zeilen dan verder naar de Oostkust van Zweden en halen de auto weer op om daar naar huizen te gaan kijken. Misschien is het een goed idee om alle teamleden eens voor te stellen.

Aero
Bootjesmensen hebben het over hun boot met het persoonlijk voornaamwoord "zij". Een boot is (als) een wezen. Ze heeft een ziel. Dat klinkt misschien raar maar je bent voor je overleven afhankelijk van die boot, daarnaast zorgt het langdurig besturen van een boot voor en soort symbiose, waarin je aan de bewegingen van de boot en het gevoel dat je hebt op de helmstok (waarmee je het roer bedient) voelt wat er gebeurt... als en verlengstuk van jezelf. Na verloop van tijd wordt dat sturen een onderbewust iets.

Trimaran Aero

Trimaran Aero

Aero is een trimaran; ze heeft 3 rompen, waarvan de middelste geschikt is om in te leven. Ze heeft inklapbare drijvers zodat ze op een trailer vervoerd kan worden. Ze is 9,50 metr lang en 7 meter breed, is erg licht en heeft een behoorlijk groot zeiloppervlak. Zoveel dat ze er vandoor gaat als het wat hardr waait. Ik ben met haar in zee gegaan om in korte tijd lange afstanden te kunnen overbruggen.

Wonen op Aero is wel een beetje krapjes. De hoofdkajuit is een ongeveer 3 bij 2,80 en heeft twee langsbanken, een koelkast, 3 pits gasstel en redelijk wat bergruimte (voor een trimaran dan). Afgelopen winter heb ik ook een dieselkachel geinstalleerd. In de voorkajuit is een chemisch toilet, en ik gebruik die ruimte vooral voor opslag van de wat lichtere spullen. De kuip (waar je tijdens het zeilen zit) is klein maar prima geschikt voor twee tot drie personen. Aan de achterkant van de boot zit een achterkajuit die ik gebruik om in te slapen als we in een haven liggen. Misschien een beetje krap als woonruimte.. maar buiten is zoveel ruimte als ik me kan wensen.

Haiko
Ik leerde Haiko kennen bij een eerder bootproject waar we samen werkten aan een formula40 trimaran: Gecko. Ik kan hem altijd bellen om op een af andere boot te varen, om me op te halen als ik vanuit een verre haven naar huis moet, maar om in huis te werken of te verhuizen. Hij is ook nooit te beroerd om me te vertellen dat ik iets helemaal fout doe en misschien heeft hij soms nog gelijk ook ;) (Haiko: chapeau!!) Kort gezegd: Haiko is mijn steun en toeverlaat! Hij gaat Aero mee naar Zweden brengen en vervolgens mijn auto en Stevie op halen. Daarmee komen we bij het 3e teamlid:

Stevie
Stevie is mijn hond; een hazewindhond die het geweldig vind om met me mee op stap te gaan, maar die helemaal niet van zeilen houd. Hij kan maar moeilijk uit de voeten op Aero en valt regelmatig in het water bij het afstappen. Stevie is inmiddels 14 jaar en slaapt veel. Als we zeilen ligt hij het liefste binnen. Ik heb overwogen om hem niet mee te nemen maar hoop dat hij nog een paar jaar kan genieten van de vrije natuur in Zweden.

Hond Stevie

Me
Onze ouders namen ons al vroeg mee de bergen in. We maakten mooie wandeltochten in de Oostenrijkse Alpen. Later werden dat huttentochten, topbeklimmingen. Ook leerden we rotsklimmen en gingen later ook zelfstandig op pad om her en der over Europa mooie klimgebieden te bezoeken. Nog weer later maakte ik van klimsport mijn beroep. Dat buiten actief bezig zijn heeft diepe impact gehad op mijn leven. Het gevoel van vrijheid, uitdaging, grenzen verleggen, veiligheid en het je verhouden tot de natuur zit in mijn bloed. In 1997 kocht ik mijn eeste eigen bootje en maakte klimsport geleidelijk plaats voor zeilsport. Geleidelijk werden de tochten langer en verder weg en werden de boten groter. Inmiddels heb ik meer dan 20.000 zeemijl gevaren (een zeemijl is 1,8 km) op allerlei verschillende boten. En dat tussen de Franse Westkust, Scilly Islands, Engelse Oostkust, Shetlands, Noorwegen, Zweden en alles wat daar zo'n beetje tussenzit.

Voorbereiding

De (zeil)vakantie in Zweden in 2020 was het moment dat het kwartje begon te vallen. Wat ga ik in Zweden voor werk doen? Waar ga ik wonen? Wat ga ik meenemen? Wat voor impact heeft het om op mijn leeftijd in een ande land te gaan wonen? Allemaal vragen waar ik wel veel over na gedacht heb, maar nog geen vastomlijnd antwoord op heb: ik ga het geleidelijk ontdekken. Dan komen geleidelijk ook de meer praktische zaken: huis verkoopklaar maken, opruimrondes, Zweeds leren, .. Een mijlpaal voor me was om de eerste lading in de gehuurde container te zetten. Vervolgens kwamen de mijlpalen in een ap tempo: de (nogal spannende) verkoop van het huis. De laatste werkdag in de praktijk, het leegruimen van het huis, het ontzettend leuke afscheidsfeestje en uiteindelijk de sleutels van het huis omdraaien en door de brievenbus naar binnen te gooien. Een fase in mijn leven afgesloten (daar vertel ik nog wel eens over).

Alles opgeslagen!

Echt weg!!

Vrijdag 16 juli vertrek ik naar Rotterdam waar ik in het appartement van Haiko kan slapen. Zaterdag ochtend vertrekken we heel vroeg naar Dokkum waar de boot ligt. Tegen de avond is het tij goed om naar buiten te varen: bij Lauwersoog de sluis door, om Schiermonnikoog heen en het zeegat uit. Het heeft de dagen van te voren redelijk hard gewaaid en het klotst behoorlijk. Maar eenmaal op zee wodt ht rustiger en kunnen we een gunstigere koers varen. We draaien wachten van drie uur en komen in de loop van de ochtend in de Elbemonding aan. We hebben flink stroom tegen. Elke keer neem ik me voor om de Elbe niet te onderschatten, maar ik trap er elke keer weer in. Het is een enorm grote riviermonding en het stroomt HARD. We doen dus de hele verdere dag over het stuk naar de sluis van het NordOstsee kanaal. Dat is een kanaal tussen de Elbe en Kiel (aan de Oostzee). Er varen ook grote zeeschepen overheen. We motoren tot een uur of 10 s'avonds en overnachten in een schilderachtig zijkanaal. De volgende ochtend ertrekken we bij het eerste daglicht en passeren rond de middag de sluis bij Kiel. We hebben nog een klein probleempje met de motor maar kunnen dat snel fixen. Vervolgens hijsen we meteen de zeilen en zeilen om Fehmarn richting Zweden. Natuurlijk wordt dat nachtwerk waar we weer wachten van drie uur draaien. We worden nog opgeroepen door een Deens vaartuig dat ons door een 'baustelle' leidt. Waarschijnlijk een kabellegger voor de ontelbare windmolenparken op zee. Uiteindelijk lopen we dinsdag middag in Ystad binnen. Een van de meest zuidelijke haven plaatsen van Zweden. Vi har kommit!! (We zijn gearriveerd)
De volgende ochtend breng ik Haiko naar het station die in Nederland Stevie en de auto op gaat halen. Smiddags zeil ik door naar Kalmar. Ik vind er een mooie steiger aan een eilandje waar ik een extra dagje blijf om eens lekker uit te slapen. De volgende dag zeil ik door naar Oskarshamn waar Haiko na een lange tocht midden in de nacht arriveert. Fijn om Stevie weer bij me te hebben. De volgende dag zeilen we door typisch Zweedse scherenkust naar een mooi ankerplekje. Het is er ongelofelijk mooi. En dan overal waar je kijkt. Niet een stukje van een paar kilometer, maar een paar honderd kilometer!! Dit is het land waar ik wil wonen!!



De volgende dag zeilen we met geweldige wind naar Valdemarsvik. Aero heeft het prima naar haar zin en zeilt iedereen voorbij. De dag daarop varen we weer terug naar Vastervik. Het is leuk om al zeilend wat stukken kust te verkennen, maar ik heb een vast thuisbasis nodig om aan de slag te gaan. Inmiddels is juli al weer bijna voorbij en moet ik op zoek naar woonruimte en wat werk gaan zoeken. Eerst beginnen we maar eens met een zoektocht naar huizen. We crossen twee dagen door Zweden om naar huizen te kijken. Niet om uitgebreid te bekijken, maar gewoon om een indruk op te doen van wat er te koop is, en in welke regio. Rijden in Zweden is erg leuk. Er zijn vrijwel geen snelwegen, wel brede autowegen waar je tussen de 80 en de 100 mag rijden. Daarbuiten zijn er heel veel slingerende wegen: omhoog/ omlaag/ bocht naar links/ bocht naar rechts. En wat nog het meest bijzondere is: Vrijwel overal is het mooi: meertjes, bossen, heuvels afgewisseld met wat velden en een dorpje her en der. Overal zie je ook leuke rode huisjes in het bos staan; het ene nog schilderachtiger dan de ander. Het houdt niet op.. maar is nooit saai. Dit is het land waar ik wil wonen.



Bij sommige van de huisjes die we zien is het op het fluiten van de vogels en het ruisen van de blaadjes na compleet stil: RUST!!

Vertrekken (juni 2020-2 augustus 2021)
De eerste stappen (3 augustus 2020-5 september 2021)
Het huis (13 september 2021)
FF wat anders (21 october 2021)
Een hoognodige update (26 december 2021)